در اغلب کنسرت‌های موسیقی ، معمولاً در انتهای اجرا ، یک یا دو قطعه خارج از برنامه برای حسن ختام اجرا می‌شود. 
در کنسرت های استاد #شجریان «مرغ سحر» پای ثابت قطعات پایانی کنسرت بود اما در کنار مرغ سحر تصنیف دیگری نیز گاها اجرا می‌شده که در کنسرت‌های مختلف ، متفاوت بود. در آخرین کنسرت گروه چهارنفری استاد شجریان به همراه اساتید کلهر و علیزاده و همایون_شجریان در آذر ۱۳۸۴ ، علاوه بر مرغ سحر ، تصنیف «دوش دوش» در انتهای کنسرت‌ها اجرا شد که پایانی شاد و طرب انگیز رقم زد.

دوش دوش دوش که آن مه لقا
خوش ادا، با صفا، با وفا
از برم آمد و بنشست [خدا]
برده دین و دلم از دست

باز باز باز مرا سوی خود
میکشد میبرد میزند
با دو چشم با دو چشم مست
[خدا] ابرویش ابرویش پیوست

دوش دوش دوشُ که آن گرد، گرد گنبد مینا
آبله گون شد دو چشم من ز ثریا
تند تند تند و غضبناک
سخت و سرکش و توسن
از در مجلس درآمد آن بت رعنا

روی سپیدش برادر مه گردون
موی سیاهش پسر عم شب یلدا

آتش اندر دلم بر زد
جانم ای دل ، خدا ای دل
زان رخ همچو آذر زد
جانم ای دل ، خدا ای دل
سوخت همه خرمنم
یکسره جان و تنم
کشته ی عشقت منم
ای صنم، بد مکن
بیش ازین ظلم بی حد مکن
جانم بیش ازین ظلم بی حد مکن